Author: ԲԱ ԻՄԱՑԱՐ

Տասնամյակի ամենավտանգավոր աստերոիդը… Այսպես են որոշ գիտնականներ անվանում 2024 YR4-ը։ Ճիշտ է, այսօր այն այլևս այդքան վտանգավոր չի համարվում։ Երբ այս աստերոիդը հայտնաբերվեց 2024 թվականի վերջին, հաշվարկները ցույց տվեցին 2032 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Երկրի հետ բախման փոքր հավանականություն։ Աստերոիդի հավանական տրամագիծը 40-ից 90 մետր է։ Նման մարմնի անկման դեպքում ավերածությունները կընդգրկեին մոտ 30 կիլոմետր շառավղով տարածք. սա համադրելի է խոշոր քաղաքի մակերեսի հետ։ Սակայն աստղագետները շարունակեցին դիտարկումները, ճշգրտեցին դրա ուղեծիրը, և այսօր բախման հավանականությունը գնահատվում է չափազանց ցածր՝ մոտ 0,0017%։ NASA-ն և Եվրոպական տիեզերական գործակալությունը համարում են, որ 2032 թվականին այն կթռչի Երկրի կողքով։ Աստղագետները նախատեսում են էապես ճշգրտել աստերոիդի…

Եթե մի օր Վեներայի վրա կյանք գտնեն, շանս կա, որ այն ծագումով Երկրից կլինի։ Դա անհավանական է հնչում, բայց հենց նման վարկած են վերջերս առաջ քաշել գիտնականները։ Ամեն ինչ սկսվում է հսկայական աստերոիդի անկումից։ Նման հարվածի ժամանակ տիեզերք կարող են թռչել երկրային ապարների բեկորներ, իսկ դրանց հետ մեկտեղ՝ միկրոօրգանիզմներ, եթե դրանք գտնվել են ներսում։ Հետազոտողների հաշվարկներով՝ դրանցից մի քանիսն ընդունակ են վերապրել հարվածը, մոլորակների միջև ճանապարհորդությունը և նույնիսկ Վեներայի մթնոլորտ մուտք գործելը։ Վերջին մեկ միլիարդ տարվա ընթացքում այնտեղ այս եղանակով կարող էր ընկնել մոտ 20 միլիարդ կենսունակ բջիջ։ Իհարկե, Վեներայի մակերևույթին դրանք չեն գոյատևի. այնտեղ մոտ 460 աստիճան է։ Բայց…

Պատկերացրեք, որ դեղամիջոցը ոչ միայն պարզապես հայտնվում է օրգանիզմում, այլև ինքնուրույն գտնում է հիվանդ բջիջը և գործում միայն այնտեղ։ Սա արդեն ֆանտաստիկա չէ. սա նանոբժշկության ուղղությունն է, որտեղ աշխատում են մոլեկուլների չափսեր ունեցող կառուցվածքներ։ Այսօր նանոռոբոտները ոչ թե մանրիկ մեխանիկական մեքենաներ են, այլ ավելի շուտ «ծրագրավորվող մոլեկուլներ»։ Ամենահայտնի մոտեցումներից մեկը ԴՆԹ-օրիգամին է, երբ ԴՆԹ-ի շղթաները ծալվում են նախապես տրված ձևերով։ Նման կառուցվածքները կարող են տեղափոխել դեղամիջոցը և «բացվել» միայն անհրաժեշտ բջիջների, օրինակ՝ ուռուցքային բջիջների հետ շփման ժամանակ։ Կան նաև այլ մոտեցումներ. մագնիսական նանոմասնիկներ, որոնք կարելի է կառավարել արտաքին դաշտով, կամ քիմիական նանոշարժիչներ, որոնք շարժվում են օրգանիզմի ներսում տեղի ունեցող ռեակցիաների…

Ի՞նչ կլինի, եթե Երկիրն ընդամենը մեկ վայրկյանով կորցնի ձգողականությունը։ Իրականում դա անհնար է. ձգողականությունը չի կարելի պարզապես անջատել, որովհետև այն ստեղծվում է հենց մոլորակի զանգվածով։ Բայց եթե պատկերացնենք նման սցենար, հետևանքները կլինեն աղետալի։ Հենց այդ նույն վայրկյանին մարդիկ, մեքենաները, կենդանիները, լճերի ու գետերի ջուրը և այն ամենը, ինչն ամրացված չէ գետնին, կշարունակեն շարժվել իներցիայով ու կպոկվեն մակերևույթից։ Մեկ վայրկյանում մարդիկ և առարկաները կհասցնեն բարձրանալ մոտ հինգ մետր։ Բայց ամենասարսափելին կսկսվի այն ժամանակ, երբ ձգողականությունը վերադառնա։ Այն ամենը, ինչ հասցրել էր վեր թռչել, գրեթե միաժամանակ վայր կընկնի հետ։ Հարվածը համադրելի կլինի մի քանի հարկից ընկնելու հետ։ Դրանից հետո ցած կթափվեն ջրի…

source

Если однажды на Венере найдут жизнь, есть шанс, что она окажется родом с Земли. Звучит невероятно, но именно такую гипотезу недавно предложили учёные. Всё начинается с падения огромного астероида. При таком ударе в космос могут улететь обломки земных пород, а вместе с ними — микроорганизмы, если они находились внутри. По расчётам исследователей, некоторые из них способны пережить удар, путешествие между планетами и даже вход в атмосферу Венеры. За последний миллиард лет туда таким способом могли попасть около 20 миллиардов жизнеспособных клеток. Конечно, на поверхности Венеры они не выживут — там около 460 градусов. Но высоко в облаках условия гораздо мягче,…

Представьте, что лекарство не просто попадает в организм, а само находит больную клетку и действует только там. Это уже не фантастика — это направление наномедицины, где работают структуры размером с молекулы. Сегодня нанороботы — это не крошечные механические машины, а скорее «программируемые молекулы». Один из самых известных подходов — ДНК-оригами, когда цепочки ДНК складывают в заранее заданные формы. Такие конструкции могут переносить лекарство и «раскрываться» только при контакте с нужными клетками, например опухолевыми. Есть и другие подходы: магнитные наночастицы, которыми можно управлять внешним полем, или химические наномоторы, движущиеся за счёт реакций внутри организма. Главная идея — точная доставка. Вместо того…

Что будет, если Земля всего на одну секунду потеряет гравитацию? На самом деле это невозможно: гравитацию нельзя просто выключить, потому что она создаётся массой самой планеты. Но если представить такой сценарий, последствия будут катастрофическими. В ту же секунду люди, автомобили, животные, вода в озерах и реках и всё, что не прикреплено к земле, продолжит двигаться по инерции и оторвётся от поверхности. За одну секунду люди и предметы успеют подняться примерно на пять метров. Но самое страшное начнётся, когда гравитация вернётся. Всё, что успело взлететь, рухнет обратно почти одновременно. Удар будет сравним с падением с нескольких этажей. Следом обрушатся огромные массы…

Եթե ձեզ թվում է, թե Երկիրը դաժան վայր է, սպասե՛ք: Կան շատ ավելի ծայրահեղ մոլորակներ: Երրորդ տեղում է 55 Cancri e-ն՝ մի շիկացած գեր-Երկիր, որտեղ ջերմաստիճանը հասնում է մոտ երկու հազար աստիճանի, իսկ մակերևույթը, ամենայն հավանականությամբ, ծածկված է լավայի օվկիանոսով: Երկրորդ տեղում WASP-121b-ն է: Այս հսկա մոլորակի վրա այնքան շոգ է, որ երկաթը գոլորշիանում է մթնոլորտում, իսկ հետո՝ ավելի սառը գիշերային կողմում, տեղում հեղուկ մետաղի անձրևի տեսքով: Իսկ առաջին տեղը զբաղեցնում է HD 189733 b-ն: Առաջին հայացքից այն գեղեցիկ է թվում, հագեցած կապույտ գույնի: Սակայն այդ գույնը ստեղծում է ոչ թե օվկիանոսը, այլ մթնոլորտում եղած սիլիկատների մասնիկները: Այնտեղ փչում են…

Если вам кажется, что Земля — суровое место, подождите. Есть гораздо более экстремальные планеты! На третьем месте — 55 Cancri e, раскалённая супер-Земля, где температура достигает примерно двух тысяч градусов, а поверхность, вероятно, покрыта океаном лавы. На втором месте — WASP-121b. На этой гигантской планете настолько жарко, что железо испаряется в атмосфере, а затем выпадает дождём из жидкого металла на более холодной ночной стороне. А первое место занимает HD 189733 b. На первый взгляд она кажется красивой, насыщенно-синей. Но этот цвет создаёт не океан, а частицы силикатов в атмосфере. Там дуют ветры со скоростью до восьми тысяч километров в час,…