- Դոնալդ Թրամփը կարևոր հայտարարություն է արել #hayeliakumb #hayelilive #hayeliam
- Traditional Dances in Yerevan 2026! #yerevan #armenia #traditionaldance #summerday
- Новости Армении и Диаспоры/31 марта 2026 /Հայերեն տիտրեր
- Made in Armenia #армения
- Ախորժակը ուտելու ժամանակ է բացվում. Նաիրի Սարգսյան #shorts
- Эрдоган осудил Израиль. Выкуп за россиянина в Анталии. Нападение стрелка: 6 погибших, 8 раненых
- ‘We’re sleeping walking into a gold-backed world order’ warns Ex-McKinsey
- Անհեթեթ է կալանքը. Լևոն Քոչարյան #Լևոն_Քոչարյան #5tv
Author: ԲԱ ԻՄԱՑԱՐ
Մեկ գիգաբայթ օպերատիվ հիշողություն՝ 411 միլիարդ դոլարով։ Ո՛չ, սա սխալ չէ և ոչ էլ ֆանտաստիկա. հենց այդքան արժեր այն 1957 թվականին։ Այն ժամանակ տվյալների պահպանումն այնքան թանկ էր, որ ժամանակակից համակարգիչների, սմարթֆոնների և առավել ևս արհեստական բանականության մասին ոչ ոք չէր կարող նույնիսկ երազել։ Սակայն հետո տեղի ունեցավ տեխնոլոգիաների պատմության մեջ գների ամենաանհավանական անկումներից մեկը։ Սկզբում հիշողության արժեքը նվազեց մինչև մի քանի միլիարդ դոլար, հետո՝ մինչև միլիոններ։ 1990-ականներին զանգվածային արտադրությունը և կիսահաղորդչային արդյունաբերության զարգացումն արագացրին այս գործընթացը, և գինը բառացիորեն փլուզվեց։ 2000-ականների սկզբին գիգաբայթն արժեր մոտ հազար դոլար, 2010 թվականին՝ մոտավորապես տասը, իսկ այսօր՝ ընդամենը մոտ չորսուկես դոլար։ Stanford Data…
Գիտե՞ք, որ թիթեռները ծաղիկներից հին են: Այո՛, առաջին թիթեռները հայտնվել են մոտ 190 միլիոն տարի առաջ՝ դեռևս դինոզավրերի ժամանակներում, երբ մեզ սովորական թվացող ծաղկող բույսերն ընդհանրապես գոյություն չունեին: Այն ժամանակ դրանք բոլորովին այլ տեսք ունեին. փոքր էին, անշուք և սնվում էին տերևներով, արմատներով կամ էլ ընդհանրապես ոչնչով, եթե ապրում էին ընդամենը մի քանի օր: Ամեն ինչ փոխվեց մոտ 100–130 միլիոն տարի առաջ, երբ Երկրի վրա հայտնվեցին առաջին ծաղկավոր բույսերը: Դրանք սկսեցին քաղցր նեկտար արտադրել, իսկ թիթեռներն աստիճանաբար ձեռք բերեցին երկար կնճիթներ, որպեսզի կարողանան այն հայթայթել նույնիսկ խորը ծաղիկներից: Սկսվեց էվոլյուցիայի իսկական մրցավազք: Ծաղիկները դառնում էին ավելի ու ավելի վառ, բուրավետ…
Ո՞վ առաջինը կհայտնվի Տիտանի վրա՝ մա՞րդը, թե՞ ռոբոտը։ Օրեցօր ավելի շատ գիտնականներ են կարծում, որ պատասխանն արդեն այնքան էլ միանշանակ չէ։ Տիտանը՝ Սատուրնի ամենամեծ արբանյակը, Արեգակնային համակարգի ամենաարտասովոր աշխարհներից մեկն է։ Այն ունի խիտ մթնոլորտ, գետեր, լճեր և նույնիսկ ծովեր։ Ճիշտ է, դրանք լցված են ոչ թե ջրով, այլ հեղուկ ածխաջրածիններով։ Բայց մարդկանց համար այնտեղ թռչելը չափազանց բարդ է. ճանապարհը կտևի տարիներ, իսկ անձնակազմին անհրաժեշտ կլինեն սննդի ու օդի հսկայական պաշարներ և կենսաապահովման բարդագույն համակարգեր։ Այդ պատճառով որոշ հետազոտողներ առաջարկում են մեկ այլ սցենար։ Սկզբում Տիտան կմեկնեն արհեստական բանականությամբ օժտված մարդանման ռոբոտներ։ Նրանց պետք չէ քուն, օդ կամ սնունդ, նրանք…
Զբոսաշրջությունը Հայաստանի տնտեսության կարևորագույն ճյուղերից մեկն է, որը ոչ միայն եկամուտ է բերում, այլև ստեղծում է աշխատատեղեր, նպաստում ենթակառուցվածքների զարգացմանը և օգնում երկրի մշակույթի հանրահռչակմանը։ Չնայած գլոբալ և ներքին մարտահրավերներին՝ Հայաստանի զբոսաշրջության ոլորտը վերջին տարիներին շարունակում է դինամիկ զարգանալ։ Սակայն հետագա աճի համար կարևոր է հասկանալ դրա ներուժը, առկա խնդիրներն ու ռիսկերը՝ ոլորտը նոր մակարդակի դուրս բերելու համար։ Ոլորտի վիճակի, դրա հեռանկարների և առանցքային մարտահրավերների մասին Economix հաղորդման եթերում պատմել է One Way Tour զբոսաշրջային ընկերության ղեկավար Մատևոս Բարսեղյանը։ source
Երկրի վրա անձրևը ջրի հոտ ունի: Իսկ Տիտանի վրա այն կարող էր բենզինի հոտ ունենալ: Ինչո՞ւ են Սատուրնի արբանյակի վրա ընդհանրապես մեթանային անձրևներ գալիս: Տիտանը մի աշխարհ է, որտեղ ջերմաստիճանը մոտ մինուս 180 աստիճան է. այնքան ցուրտ է, որ ջուրն այնտեղ քարի պես պինդ է: Փոխարենը մեթանը՝ մեզ սովորական գազը, այնտեղ իրեն պահում է Երկրի ջրի նման. գոլորշիանում է, ամպեր ձևավորում և անձրևի տեսքով թափվում: Արեգակնային լույսն այնտեղ քիչ է, բայց այն բավականացնում է «մեթանային շրջապտույտը» դանդաղորեն գործարկելու համար: Հեղուկ մեթանը հավաքվում է գետերում ու լճերում, որոնցից մի քանիսն իրենց չափսերով համադրելի են երկրային ծովերի հետ: «Կասինի» տիեզերական ապարատը և…
Ինչո՞ւ մարդիկ մինչ օրս իսկական քաղաք չեն կառուցել ջրի տակ: Թվում է, թե տեխնոլոգիաներն արդեն բավարար են: Սակայն գլխավոր խնդիրը բոլորովին էլ ջուրը չէ: Արդեն 100 մետր խորության վրա ճնշումը դառնում է մոտ 11 անգամ ավելի բարձր, քան մակերևույթին: Պատի ցանկացած ճաք վերածվում է մահացու սպառնալիքի: Դրան գումարեք կոռոզիայի դեմ մշտական պայքարը, սննդի, օդի ու էներգիայի բարդ մատակարարումը, և պարզ կդառնա, թե ինչու են ստորջրյա կայաններն առայժմ մնում փոքր ու ժամանակավոր: Ընդ որում, ջրի տակ ապրելն սկզբունքորեն հնարավոր է: Գիտնականներն արդեն ամիսներով աշխատում են ստորջրյա լաբորատորիաներում, իսկ ինժեներները մշակում են մշտական բնակավայրերի նախագծեր: Իսկական ստորջրյա քաղաքը, որտեղ հազարավոր մարդիկ կապրեն,…

