💥 Армения знает толк не только в красоте и культуре, но и в уникальном стиле авантюр!
🎬 «Գողություն Հայկական Ձևով» — это история о смелости, хитрости и неугасимом духе.
Зрителя ждёт напряжение, драйв и настоящий кавказский колорит!
👉 Подпишись, чтобы не пропустить новые премьеры, триллеры и эксклюзивные истории!
#ԳողությունՀայկականՁևով #Армения #ArmenianHeist #Հայաստան #Фильмы2025 #Триллер #Ограбление #ArmenianCinema #Киноновинка #Կինո #Armenia2025 #ФильмГода #фильм #4000часов #кино #netflix #film #movie #2025 #триллер #трейлер2025 #triler #Новыекино #триллер #топфильмов #кино2025
source
10 Comments
Галивуд аддихает😂
Неужели миат нормал Каино петке тесненк
Barev shox jan eselem xaxacel ays filmum…..
Лучше бы исторические фильмы снимали . Очередные понты и ничего кроме понтов . Новый армянский понт
Վերջերս կրկին դիտեցի Էդմոնդ Քեոսայանի «Տղամարդիկ» ֆիլմը։ Տեսականորեն այն կատակերգություն է, բայց եթե խորանանք, մեր առջև բացվում է մաքուր արտհաուս․ կինո, որտեղ թեթև ձևի տակ թաքնված է իսկական խորություն, նուրբ դիտարկումներ՝ բնավորությունների, ժամանակի ու մարդկային հարաբերությունների մասին։ Սա այն արվեստն է, որը չի հնանում։
Եվ հենց այդ պատճառով է հատկապես ցավալի տեսնել, թե ինչի է հաճախ վերածվել այսօրվա հայկական կինեմատոգրաֆը։ Հոլիվուդին նմանակելու փորձեր, պարոդիական հումոր, արտաքին էֆեկտներ — այս ամենը ավելի շատ զվարճանքի արտադրանք է հիշեցնում, քան մշակույթ։ Բայց չէ՞ որ կինոն միշտ եղել է ու մնում է ոչ միայն զվարճանք․ այն հասարակության հայելին է, և միաժամանակ՝ դրա դաստիարակման գործիքը։
Փիլիսոփաները բազմիցս նշել են․ ժողովրդի ճաշակը ինքն իրենով չի ձևավորվում, այն դաստիարակվում է։ Շիլլերը գրել է․ «մարդը գեղեցկության միջոցով է գնում դեպի ազատություն»։ Իսկ հենց մշակույթը՝ այդ թվում կինոն, պետք է առաջնորդի հասարակությանը դեպի առավել բարձր։ Եթե մենք բավարարվում ենք մակերեսային հումորով ու օտարի ձևերին նմանակելով, ապա այդպես մեր իսկ հորիզոններն ենք նեղացնում։
Հայկական կինեմատոգրաֆն ունի պատմություն, որը հնչել է ողջ աշխարհում։ Սերգեյ Փարաջանովի անունը դարձավ իսկական հեղինակային կինոյի խորհրդանիշ․ նրա ֆիլմերը ոչ միայն արվեստ էին, այլև նոր գեղարվեստական չափում։ «Մոռացված նախնիների ստվերները» և «Նռան գույնը» մտան համաշխարհային կինոյի պատմության մեջ որպես վիզուալ պոեզիայի օրինակներ, որտեղ յուրաքանչյուր շարժում ու խորհրդանիշ խոսում էր ավելին, քան բառերը։ Արտավազդ Փելեշյանի՝ «հեռավոր մոնտաժի» յուրահատուկ մեթոդը մինչ օրս ուսումնասիրվում է աշխարհի առաջատար կինոդպրոցներում։ Նույնիսկ Էդմոնդ Քեոսայանը, որ ստեղծում էր կատակերգություններ և զանգվածային կինո, կարողանում էր թեթևությունը համադրել խորության հետ՝ ստեղծելով ֆիլմեր, որոնք մնում են կենդանի տասնամյակների ընթացքում։
Այս ֆոնին առավել դառն է տեսնել, որ այսօրվա հայկական կինեմատոգրաֆը ավելի ու ավելի է սահմանափակվում հոլիվուդյան կլիշեների պարզունակ կրկնությամբ։ Նման ֆիլմերն ու սերիալները նախատեսված են սահմանափակ շրջանակի համար, որին բավական է մակերեսային հումորը և արտաքին էֆեկտները։ Իսկ նրանց համար, ովքեր սիրում և հասկանում են կինոն որպես արվեստ, նման գործերը միայն վանող են։ Թեթև կատակերգությունն անգամ կարող է լինել խելացի, հնարամիտ ու բազմաշերտ, և մեր պատմությունն արդեն տվել է այդպիսի փայլուն օրինակներ։
Իսկ սերիալների մասին նույնիսկ խոսելն է դժվար․ այնտեղ, որտեղ պիտի լինեն կերպարներ, մտքեր և ապրումներ, մեզ մատուցվում է միայն կլիշեներից կազմված սյուժեների ու էմոցիաների հոսք։
Մշակույթը միշտ զարգացել է արվեստի միջոցով, ոչ թե կեղծիքի։ Եվ եթե ուզում ենք, որ հայկական կինոն նորից ունենա անուն աշխարհում, անհրաժեշտ է վերադառնալ մեր իսկ արմատներին, մեր ուժին ու ավանդույթին, այլ ոչ թե ընդօրինակել օտար ձևերը։
Այսօր այն նորից ունի այդ հնարավորությունը — եթե մենք, որպես ռեժիսորներ ու հանդիսատես, դադարենք բավարարվել թեթև կեղծիքով և սկսենք պահանջել իսկականը։ Որովհետև կինոն ոչ միայն հասարակության արտացոլումն է, այլև դրա զարգացման ուղին։
Էտ խնթռեմին որ չմտցնեիք չէր լինի՞,
Нормас
Где посмотреть.весь фильм?
Уже на экранах?
Шедевр
❤