Ի՞նչ ռեսուրսներ կկարողանա մարդկությունը արդյունահանել Լուսնի վրա

Մենք սովոր ենք մտածել Լուսնի մասին որպես մի վայրի, ուր մարդկությունը ցանկանում է վերադառնալ հանուն գիտության: Բայց ապագա լուսնային արշավախմբերը կարող են ունենալ շատ ավելի գործնական նպատակ՝ արդյունահանել այնտեղ արժեքավոր ռեսուրսներ: Ամենաշատ քննարկվող ռեսուրսներից մեկը հելիում-3-ն է: Միլիարդավոր տարիներ արևային քամին բառացիորեն «ռմբակոծել է» Լուսնի մակերևույթը, և այս իզոտոպը աստիճանաբար կուտակվել է ռեգոլիթում: Երկրի վրա այն շատ քիչ է, փոխարենը գիտնականները հելիում-3-ը դիտարկում են որպես ջերմամիջուկային էներգետիկայի պոտենցիալ վառելիք: Հնչում է տպավորիչ, բայց կա խնդիր. լուսնային փոշու մեջ դրա քանակությունը չնչին է: Նշանակալից ծավալ ստանալու համար ստիպված կլինեն վերամշակել հողի ահռելի զանգվածներ, տաքացնել այն, կորզել գազերը և այնուհետև առանձնացնել հելիում-3-ը: Կա նաև ավելի երկրային ռեսուրս՝ հազվագյուտ հողային տարրեր, որոնք անհրաժեշտ են էլեկտրոնիկայի, էներգետիկայի և բարձր տեխնոլոգիական արտադրության համար: Լուսնային որոշ ապարներ, օրինակ՝ KREEP-ը, պարունակում են նման տարրերի բարձր խտություններ: Բայց ամենահետաքրքիրն այն է, որ թերևս լուսնային ռեսուրսները արդյունահանեն ոչ թե դրանք Երկիր վերադարձնելու համար: Դրանք կարելի է օգտագործել հենց այնտեղ՝ կառուցել բազաներ, արտադրել սարքավորումներ, ստանալ նյութեր նոր տիեզերական ապարատների համար: Այսինքն՝ Լուսինը պոտենցիալ կերպով կարող է դառնալ ոչ թե պարզապես հանք, այլ մարդկության առաջին արտաերկրյա արդյունաբերական հարթակը: Ճիշտ է, դրան դեռ շատ կա: Առայժմ գլխավոր հարցը հնչում է ոչ թե «ի՞նչ կգտնենք Լուսնի վրա», այլ «կկարողանա՞նք արդյոք արդյունահանել դա ավելի էժան, քան Երկրից հասցնելը»:

source