What happens when the language you inherit is not the language of the place you have come to think of as home? And what does it mean to be told—implicitly or explicitly—that the Armenian you speak is somehow the wrong one?
Dr. K sits down with poet and creative producer Nyree Abrahamian to trace a linguistic life that moves from Western Armenian in Toronto to Eastern Armenian in Yerevan, with English, French, dialect, and plenty of mixing along the way. Their conversation explores what happens when heritage language meets homeland, why categories like “native speaker,” “diasporan,” and even “repatriate” can begin to break down, and how those tensions are passed on—and sometimes inverted—across generations.
But what if fluency is not the only thing a language can offer? From the intimacy of audio storytelling to an unexpected turn toward writing poetry in Armenian, Nyree reflects on what becomes possible when a language long associated with correction, anxiety, and getting it right becomes a place for experimentation instead.
Visit for more information about the Institute of Armenian Studies.
source
6 Comments
I think culturally and linguistically Western Armenian moving to Armenia, would be akin to an Austrian or German speaking Swiss or Hungarian moving to Germany, if Western Armenia was a country. So instead of calling you an expat they should just call you Kilikiatzi? Or Musa Lertzi? Also why Western Armenians should feel forced to speak Eastern Armenian in Armenia? It’s already an endangered language. If you can’t speak your own language in a place could you really call it a homeland? Sounds like western Armenians will be a “minority”, looked down to, or be the “other” wherever they live. If it has no future even in Armenia there’s no hope. The only possible solution is that enough Western Armenian speakers move to Armenia and you have two official languages like in Canada for example.
❤️❤️❤️
Պատմությունից պարզ ա, որ հայերը միշտ էլ կամ ուրիշ լեզուների են տիրապետել, կամ երկլեզվակիր են եղել, կամ էլ ժողովուրդն ընդհանուր վերցրած բազմալեզու է եղել։ Ես էլ, որ Հայաստանում եմ ծնվել, մեծացել, հայերենի բառարաններից եմ օգտվել դպրոցում ու դպրոցից հետո էլ՝ դպրոցական բառարաններ, Մալխասյանց բառարանը։ Հայաստանում ծնվելը չի նշանակում՝ ամեն ինչ անգիր արած ես ծնվում։ Ուղղակի կապ ունի, թե ինչ նշանակություն ես տալիս քո լեզվին։ Դպրոցական բառարան վերցրեք ձեր երեխեքի համար՝ տպագիր, թերթելու․ պատճառ կունենան նայելու, կնայեն, դա էլ մի պատճառ կլինի, որ ավելի շատ տիրապետեն հայերենին։ Թե չէ տարբեր լեզուներ իմանալու առումով մեծ հաշվով նորություն չկա հայերի համար։ Մենք ենք նոր, մեզ ա նոր թվում, պատմության մեջ նորություն չի։ Ուզո՞ւմ եք հայերենը տարածվի, պետք ա հայերենի կրող լինեք, հայերեն խոսեք, այլ տարբերակ չկա։
17:20 Yeah? Dr. K, with all due respect, your guest doesn't agree with you, neither do I. What are you on about? That made both of us uncomfortable in our chairs. Մեր հայրենիքի որևէ անկյուն պակաս հայրենիք չի։ Ո՞նց ավելի պարզ ասեմ․ աջ երևույթը ձախից ավելի կարևոր չի, կամ ձախը՝ աջից, մեկը մյուսի շարունակությունն է, կամ վերևը՝ ներքևից։ Ի՞նչ եք խոսում։ Էս ունենք հիմա, սա է մեր ունեցած հայրենիքը։ Ուզում եք Ամերիկա մնալը արդարացնել, Հայաստանին մեղավոր մի հանեք, ինչ ա թե Ձեր բառարանին չի համապատասխանում։
16:45 this sounds like a question women would ask to have checked your reaction. And God knows indirect approach to questions is not unique to Armenian women. People, especially young people growing up might often attribute universal attitudes to their original area of upbringing or old-fashioned ways of their own people, until they grow out of feeling awkward about themselves and become more confident, relaxed in their own skin. And as people grow more emotional maturity, they may even taunt the youth with those same jokes that felt like a threat when they first encountered these. Who knows.
Մուսալեռ։ Մուսալեռ են ասում։ Մուսալեռ անունը սովորեք։ Մուսալեռը պատվավոր հատուկ անուն ա։ Մուսալեռը անգլերեն կլինի «Musaler»։