Ինչպե՞ս են նանոռոբոտները փոխում բժշկությունը

Պատկերացրեք, որ դեղամիջոցը ոչ միայն պարզապես հայտնվում է օրգանիզմում, այլև ինքնուրույն գտնում է հիվանդ բջիջը և գործում միայն այնտեղ։ Սա արդեն ֆանտաստիկա չէ. սա նանոբժշկության ուղղությունն է, որտեղ աշխատում են մոլեկուլների չափսեր ունեցող կառուցվածքներ։
Այսօր նանոռոբոտները ոչ թե մանրիկ մեխանիկական մեքենաներ են, այլ ավելի շուտ «ծրագրավորվող մոլեկուլներ»։ Ամենահայտնի մոտեցումներից մեկը ԴՆԹ-օրիգամին է, երբ ԴՆԹ-ի շղթաները ծալվում են նախապես տրված ձևերով։ Նման կառուցվածքները կարող են տեղափոխել դեղամիջոցը և «բացվել» միայն անհրաժեշտ բջիջների, օրինակ՝ ուռուցքային բջիջների հետ շփման ժամանակ։
Կան նաև այլ մոտեցումներ. մագնիսական նանոմասնիկներ, որոնք կարելի է կառավարել արտաքին դաշտով, կամ քիմիական նանոշարժիչներ, որոնք շարժվում են օրգանիզմի ներսում տեղի ունեցող ռեակցիաների հաշվին։
Գլխավոր գաղափարը ճշգրիտ առաքումն է։ Փոխանակ դեղամիջոցն ազդի ամբողջ օրգանիզմի վրա, այն կարող է աշխատել միայն անհրաժեշտ կետում՝ նվազեցնելով կողմնակի ազդեցությունները։
Արդեն կան փորձեր, որտեղ կենդանիների վրա նման համակարգերը փակում էին ուռուցքների արյունամատակարարումը կամ բարձրացնում հակաբիոտիկների արդյունավետությունը։
Բայց առանցքային խնդիրը անվտանգությունն է. ինչպե՞ս ստիպել նման համակարգերին չհարձակվել առողջ հյուսվածքների վրա, չառաջացնել իմունային պատասխան և հետո ամբողջությամբ դուրս գալ օրգանիզմից։
Առայժմ նման մշակումների մեծ մասը գտնվում է նախակլինիկական փուլում կամ անցնում է փորձարկումների վաղ շրջանները։ Սակայն նանոբժշկության զարգացման տեմպերը թույլ են տալիս ենթադրել, որ առաջիկա տարիներին այն կարող է դառնալ բժշկության կարևորագույն ուղղություններից մեկը՝ նոր հնարավորություններ բացելով ուռուցքաբանական, սիրտ-անոթային և այլ ծանր հիվանդությունների բուժման համար։

source